küçükken hem de küçücükken

Küçükken geceleri yatağıma yatar saatlerce hayaller kurardım. Hayal kurdukça uykum kaçar saate saat eklerdim. Annem sürekli şikayet ederdi nasıl çocuksun sen uyumadın mı hala diye. Sonra bunun yapıyla alakalı bir durum olduğuna kanaat getirdi sanırım ki söylenmeyi az da olsa bıraktı. Bendeki de çocukluk söyleyemezdim saatlerce hayal kurduğumu, hayallerimin heyecanıyla uykumun kaçtığını. Sanki hayal kurmak büyük suçmuş gibi. Ama şuan düşünüyorum da iyiki söylememişim. Hayallerimi bilmesed e birinin daha bu hayallerin çoğunun gerçekleşmediğini fark etmesini istemezdim. Başarısızlığıma bir kişiyi daha ortak etmek istemezdim.

Sonra büyüdükçe sağdan soldan duyar oldum, amann çocukken yatağımıza yatar sabahlara kadar ne hayaller kurardık, artık iş yorgunluğu temizlik çoluk çocuk insanda hal mi bırakıyor da yatağımıza yatalım da hayal kuralım yine, diyenleri. Korkmuştum o zaman. Çünkü hayallerim kendime sakladığım tek özel varlığımdı. Mutsuz olduğumda yada sevmediğim bir ortamda bulunduğumda hemen kendi kendime hayaller kurmaya başlardım. Çocukluk ya işte, insanlar nasıl olurda istediği elbiseyi, ayakkabıyı alamadı diye üzülürler hayal kursunlar o elbisenin ayakkabının daha güzeline sahip olduklarını düşünsünler derdim hep. Nasıl oluyorsa o zamanlar o kadarı bana yetiyordu işte. Şimdi bana da yetmez oldu. Sanırım artık bende o çocuğun garipsediği, her şeyi kendine dert edinen topluluğun içindeyim.

Ama ne olursa olsun ertesi sabah okula gitmem gerektiği günler yastığa başını koyar koymaz uyuyan kardeşime gıpta etmiyor da değildim. Çok merak ederdim acaba onun aklını karıştıran hiçbir şey yok mu ya da olmasını istediği her şeye sahip mi diye. Şimdileri bende ya yorgunluktan sızıp kalacak olana kadar kendimi beynimi yoruyorum ya da kitap okuyup başkalarının hayalleri içinde kaybolup elimde kitapla uyumayı yeğliyorum. Çünkü geriye dönüp bakınca ne kadar başarısız olduğumu görmekten korkuyorum. Evet sanırım gerçek bu, ben asıl o çocukla yüzleşmekten korkuyorum.