Nasıl da acıtıyor hayat canımı, hem de mutlu olduğumu sandığım o en ufacık anlarda.
Hayat şimdi benim en azılı düşmanım. biliyorum ne zaman mutlu olsam, ne zaman gülsem yoluma yine o dikenli tel örgülerini çekecek, yine ben o tellerle savaşırken bir yerlerimi yaralayacağım, kanatacağım.
Sen bundan zevk alacaksın.
Sonra gün gelecek kendi seçimlerim yüzünden üzüleceğim.. O zaman bir anne şefkatiyle uzanıp kaldırıveceksin beni düştüğüm yerden. ansızın küçük süprizler bırakıp kaçacaksın kapıma..
Her seferinde kanlı gözyaşlarıyla, çınlayan kahkalarla yenileyeceksin yaşantımı ..
Ne olursa olsun yarası iyileşmeyen kanı dinmeyen yaralarımla, bana güç veren kahkalarımı birleştirdim..
Artık senden korkmuyorum hayat aksine gün geçtikçe bir bütün oluyorum seninle.
0 yorum:
Yorum Gönder