Sen anlarsın beni...

Uyan!

Bu karanlık geceyi öksüz bırakmak olmaz şimdi

Deniz kenarına inmeliyiz

Ayrı ayrı

Tenin tenimi hissetmeden

Gözlerin gözlerime değmeden

Ama birlikte

Hem ayrı hem birlikte nasıl olur insan diye sorma

İnan bende bilmiyorum

Sadece böyle olmasını istiyorum

Bazen diyorum ya sana kal orda ama arama beni sorma

Bileyim ben ordasın ama yinede bir süre kendimle kalayım

Onun gibi bir şey herhalde bu da..

Bilmiyorum işte.

Sanırım bu gece gerçekten öksüz bırakılmayacak kadar güzel

Ve bende bu geceyi tek başıma yaşayabilcek kadar cesaretli değilim.

Ama seninle paylaşabilceğim kadar da sahip değilsin bana

Çünkü ben ne zaman karanlık gecelerde bir denize karşı dursam

Bir polifemos hayal ederim kendime

Sonrada beni onun elinden kurtaracak

Karanlığın içinden çekip alacak cesur bir silyon fenerini düşlerim

Ama sana bunları anlatamamki

Tek kahramanımın sen olduğu yalanından uyandıramamki seni

İşte bu sebeplerden söylüyorum sana

Her git dediğimde gitme ya da

Her kal dediğimde güvenme bana.

Biliyorum saçmalıyorum yine

Ama sana güvenim öyle sonsuzki

Yanında düşünmeden konuşma cesareti gösterdiğim

Tek harfini bile silmeden şiirler yazdığım tek insansın sen benim.

Belki hayallerimdeki polifenos’u yenecek kadar

Güçlü bir silyon feneri değilsin ama

Onun olmadığı kadar gerçeksin sen.

Nefesini nefesimde hissetmesemde biliyorum

Ne olursa olsun benimlesin.